Без заголовка

армянская народная песня + ...
       
Комментариев: 3

Без заголовка

   
իմ ամենասիրելի երգերից մեկը...
Комментариев: 5

Без заголовка

 Удовольствие и счастье совсем не

одно и тоже


 На самом деле особую

ценность имеет то, что не вечно
                                      
                                        ОСКАР УАЙЛД



Комментариев: 4

Без заголовка


Կեսգիշերին մի oր, երբ ես մենակ նստած, հոգնած այսպես
Խորհում էի, թերթում պեսպես պատմություններ, գրքեր հին հին,
Երբ մրափն էր աչքս կոխում, լսվեց հանկարծ մի խուլ թախում,
Մեկը կարծես դուռս էր բախում, հեզիկ բախում մութի միջին.
«Այցելու է, մրմնջացի, դուռս է ծեծում մութի միջին,
Այցելու է, ուրիշ ոչինչ»:

Պարզ հիշում եմ, կես գիշեր էր, ցուրտ ու մռայլ դեկտեմբեր էր,
Եվ մոխրացող ամեն կրակ շուք էր գցել հատակիս խոր.
Անձկում էի լուսաբացին և զուր նստած գրքերում ցիր
Խեղդել էի փորձում անծիր տխրությունս առ իմ Լենոր,
Անգին ու վառ այն աղջկան, աղջկան այն արևավոր,
Դարձած անhուշ ու հեռավոր:

Եվ ամեն մի նուրբ ու խորին խըշխըշոցը վարագույրի
Համակեց ինձ դեռ չզգացած, կյանքում չեղած սարսափներով,
Եվ որպիսի ահըս վանեմ և սարսափն այդ սրտես հանեմ,
Ես կրկնեցի կանգնած վախով. «Այցելու է մտնում բախով,
Մի ուշացած ճամփորդ գուցե, տեղ է խնդրում որ քիչ հանգչի,
Այցելու է, ուրիշ ոչինչ»։

Եվ սրտապինդ ու անվարան մոտեցա ես այսպես դռան՝
«Պարոն, ասի, կամ թե տիկին, ներեցեք ինձ՝ չլսեցի,
Փաստ է, որ ես մրափեցի, իսկ դուք այնպես մեղմ բախեցիք,
Իսկ դուք այնպես հեզ բախեցիք, մթության մեջ խարխափեցիք,
Որ ես հազիվ ձեզ լսեցի»: Այստեղ դուռն իմ ես լայն բացի՝
Խավար էր լոկ դեմս անծիր:

Դեպի մութն այդ սարսափահար նայեցի ես կանգնած երկար,
Ու երազներ տեսա բազում երկրի մարդուն անմատչելի,
Լռություն էր սակայն անծայր և խավար էր սակայն անձայն,
Ու մթնում այդ միայն մի ձայն, մի անուն էր լսվում՝ Լենոր,
Այդ բառը ես շշնջացի, արձագանքեց մութի միջին,
Այդ բառն էր լոկ, ուրիշ ոչինչ:

Սենյակս էի երբ ես դառնում և հոգիս էր իմ մեջ վառվում,
Լսեցի ես դարձյալ մի զարկ, առաջվանից ուժգին փոքր ինչ.
«Անշուշտ բան կա, բան կա, գիտեմ, պատուհանիս վանդակի դեմ,
Թող երևա, գա դեմ առ դեմ, տեսնենք հապա ո՞վ է, կամ ինչ,
Սիրտս խաղաղ լինի թող քիչ, թող փարատվի գաղտնիքն այս ռինջ»:
Քամին էր, լոկ, ուրիշ ոչինչ։

Պատուհանիս փեղկն երբ բացի, շուրջս թևեր թպրտացին,
Ու ներս տոտեց մի վես ագռավ, հպարտ ագռավ հին օրերից,
Նա ոչ հակեց, ոչ կռացավ, ոչ խոնարհվեց, ոչ ետ դարձավ,
Այլ վեհաքայլ առաջացավ, թռավ բարձր խցիս լանջին,
Միներվայի անդրուն թառեց, հենց դեմուդեմ իմ առաջին,
Ու լուռ նստեց, ուրիշ ոչինչ։

Տեսնելով այդ սևահավին, ես ժպտացի սրտիս ցավից,
Ցնցված նրա խոժոռ տեսքից, կերպարանքից ահեղատես.
«Ծեր ես թեպետ և ճաղատ ես, բայց դու ասի, վատասիրտ չես,
Ժանտատեսիլ ու սոսկատես հին ու թափառ ագռավի պես,
Ասա, այնտեղ մութ գիշերում ի՞նչ տիրական անուն ունես.
Ագռավն ասաց. «երբեք այլևս»:

…Բայց ագռավն այդ անդրուն թառած լոկ այդ բառն էր բերանն առած,
Կարծես իր այդ մեն մի բառով դուրս էր հորդում հոգին իր կեզ,
Ոչինչ էլ նա չասեց այլևս, փետուր անգամ չշարժեց հեզ,
Շշնջացի մինչ ես այսպես՝ ընկերներն իր չվեցին, տես,
Լուսաբացին նա էլ կերթա վաղ գնացած հույսերիս պես.
Ագռավն ասաց. «երբեք այլևս»:

Դողահար այդ շտապ ձայնից, Ագռավի սուր պատասխանից,
— Անշուշտ ասի, ինչ ասում է՝ դա լոկ բառ է պատրաստ պահած,
Քաղած տխուր մի վարպետից, մի տանջահար երգչապետից,
Որի երգը սերտել պիտի միշտ կրկնելով արագ այդպես.
Մինչև հասնի երգն իր հույսի մահերգի մութ ու տխրակեզ
Բառին՝ «երբեք, երբեք այլևս»։

Բայց ագռավն այդ հոգիս մաղձոտ լցրեց ժպտով հուրհրացող,
Ուստի վերցրի մի բազկաթոռ ու դեմուդեմ նստեցի ես,
Եվ ընկղմված թավշում փափուկ սկսեցի լուռ մտաբորբոք
Եվ միտք առ միտք խորհել՝ արդյոք ի՞նչ է ուզում ասել սև-տես
Ժանտատեսիլ ու ահավոր չարագուշակ թռչունն այդ վես
Կռինչովն իր «երբեք այլևս»:

Նստեցի ես մտալարված, լուռ այդ մտքով միայն տարված,
Եվ հայացքը նրա վառված կուրծքս էր լափում կրակի պես,
Մառ տխրությամբ ահաբեկված, իմ գլուխը ծնկիս կքած
Դեպի կապույտ բարձն իմ թեքած, սկսեցի ես խորհել այսպես.
«Մենակ եմ ես այս թավիշին. ում սիրեցի ես խենթի պես,
Չի հանգչելու ինձ հետ այլևս»:

— Գուշակ,- ասի,- չարաշրջուն, փորձի՞չ ես դու, դև՞ թե թռչուն,
Մեզ աղեղող երկնից եկած, աստծուց եկած պաշտելի մեզ,
Հոգիս վշտոտ ու մեղսական եդեմում այն դրախտական
Կհանդիպի՞ այն աղջկան, շողուն ու սուրբ ու լուսահեզ,
Անգին ու վառ այն աղջկան, Լենորին իմ արևատես,
Ագրավն ասաց. «երբեք այլևս»:

— Հավք,- գոչեցի,- բառն այդ դաժան թող նիշ լինի մեր բաժանման
Իսկ դու հիմա հողմիդ դարձիր ու գիշերիդ խավարատես,
Եվ քո ստին որպես հիշակ փետուր մի թող իմ հարկիս տակ,
Մենությունս թող անխորտակ, թող այս անդրին, քշում եմ քեզ,
Հան կտուցդ սրտիս միջից, առ պատկերդ չքվիր աչքես.
Ագռավն ասաց. «Երբեք այլևս»:

Եվ ագռավն այդ հսկա, անթեռ, նստած է դեռ, նստած է դեռ
Միներվայի գունատ անդրուն, հենց իմ դիմաց, չար ոգու պես,
Եվ աչքերն իր ահաբեկող՝ դևի լինեն կարծես նիրհող:
Իսկ լապտերը վերից վառվող՝ շպրտել է շուքն հատակիս,
O՜ իմ հոգին տարուբերվող շուքի տակից այդ ահատես
Չի բարձրանա երբեք այլևս:


 

The Raven

by Edgar Allan Poe

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary, 
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore, 
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping, 
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door. 
"'Tis some visitor," I muttered, «tapping at my chamber door-- 
Only this, and nothing more.»

Ah, distinctly I remember it was in the bleak December, 
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor. 
Eagerly I wished the morrow;--vainly I had sought to borrow 
From my books surcease of sorrow--sorrow for the lost Lenore-- 
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-- 
Nameless here for evermore.

And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain 
Thrilled me--filled me with fantastic terrors never felt before; 
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating, 
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door-- 
Some late visitor entreating entrance at my chamber door;-- 
This it is, and nothing more."

Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer, 
«Sir,» said I, «or Madam, truly your forgiveness I implore; 
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping, 
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door, 
That I scarce was sure I heard you»--here I opened wide the door;-- 
Darkness there, and nothing more.

Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing, 
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before; 
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token, 
And the only word there spoken was the whispered word, «Lenore!» 
This I whispered, and an echo murmured back the word, «Lenore!»-- 
Merely this, and nothing more.

Back into the chamber turning, all my soul within me burning, 
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before. 
«Surely,» said I, «surely that is something at my window lattice: 
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore-- 
Let my heart be still a moment and this mystery explore;-- 
'Tis the wind and nothing more.»

Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter, 
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore; 
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he; 
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door-- 
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door-- 
Perched, and sat, and nothing more.

Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling, 
By the grave and stern decorum of the countenance it wore. 
«Though thy crest be shorn and shaven, thou,» I said, «art sure no craven, 
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore-- 
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!» 
Quoth the Raven, «Nevermore.»

Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly, 
Though its answer little meaning--little relevancy bore; 
For we cannot help agreeing that no living human being 
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door-- 
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door, 
With such name as «Nevermore.»

But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only 
That one word, as if his soul in that one word he did outpour. 
Nothing further then he uttered--not a feather then he fluttered-- 
Till I scarcely more than muttered, «other friends have flown before-- 
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before.» 
Then the bird said, «Nevermore.»

Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken, 
«Doubtless,» said I, «what it utters is its only stock and store, 
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster 
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore-- 
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore 
Of 'Never--nevermore'.»

But the Raven still beguiling all my fancy into smiling, 
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust, and door; 
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking 
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore-- 
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore 
Meant in croaking «Nevermore.»

This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing 
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core; 
This and more I sat divining, with my head at ease reclining 
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er, 
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er, 
She shall press, ah, nevermore!

Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer 
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor. 
«Wretch,» I cried, «thy God hath lent thee,--by these angels he hath sent thee 
Respite,--respite and nepenthe, from thy memories of Lenore! 
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!» 
Quoth the Raven, «Nevermore.»

«Prophet!» said I, «thing of evil!--prophet still, if bird or devil!-- 
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore, 
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-- 
On this home by horror haunted--tell me truly, I implore-- 
Is there--is there balm in Gilead?--tell me--tell me, I implore!» 
Quoth the Raven, «Nevermore.»

«Prophet!» said I, «thing of evil--prophet still, if bird or devil! 
By that Heaven that bends above us--by that God we both adore-- 
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn, 
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore-- 
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore.» 
Quoth the Raven, «Nevermore.»

«Be that word our sign in parting, bird or fiend,» I shrieked upstarting-- 
«Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore! 
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken! 
Leave my loneliness unbroken!--quit the bust above my door! 
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!» 
Quoth the Raven, «Nevermore.»

And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting 
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door; 
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming, 
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the floor; 
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor 
Shall be lifted--nevermore!

Комментариев: 0

genocide



 The Armenian genocide was one of the most massive «root-and-branch» exterminations ever carried out against a defenseless people. In 1915, as World War I raged, the Turkish government (ruler of the Ottoman Empire) decided upon the systematic extermination of most of the male Armenian population, and the forced deportation of the remainder, mostly women, children, and the elderly. The deportation became a death march, with extreme violence and deprivation leading to the death of most of the survivors of the initial gendercide — as was intended. By the time the exhausted and traumatized survivors reached refuge in nighbouring countries, up to three-quarters of the entire Ottoman Armenian population had been exterminated


 The events of World War I, which saw Turkey allied with Germany and Austria-Hungary against Britain, France, and Russia, gave these architects of genocide the opportunity they sought to implement their plan. One of the movement's leading ideologues, Dr. Nazim, told a closed session of the CUP Central Committee in February 1915 that «if this purge is not general and final, it will inevitably lead to problems. Therefore it is absolutely necessary to eliminate the Armenian people in its entirety, so that there is no further Armenian on this earth and the very concept of Armenia is extinguished. We are now at war. We shall never have a more suitable opportunity than this.» (Quoted in G.S. Graber,Caravans to Oblivion: The Armenian Genocide, 1915, pp. 87-88.)
Like the Jewish holocaust, the Armenian genocide represents a case of a clear-cut, «pre-emptive» targeting of the male population, followed by a «root-and-branch» extermination of as many of the survivors as could be killed outright or driven to death. The two gendercidal strategies followed at the outset were 1) the mobilization of «battle-age» Armenian men for service in the Turkish army, followed by the execution or death through overwork of some hundreds of thousands of them; and 2) the concomitant rounding-up and mass slaughter of remaining community males. The U.S. Ambassador to Turkey, Henry Morgenthau, provided one of the most gut-wrenching descriptions of «The Murder of a Nation» in a report to his superiors, published after the war (the U.S. was at the time neutral in the conflict). He summarized the first strategy as follows


 In the early part of 1915, the Armenian soldiers in the Turkish army were reduced to a new status. Up to that time most of them had been combatants, but now they were all stripped of their arms and transformed into workmen. Instead of serving their country as artillerymen and cavalrymen, these former soldiers now discovered that they had been transformed into road labourers and pack animals. Army supplies of all kinds were loaded on their backs, and, stumbling under the burdens and driven by the whips and bayonets of the Turks, they were forced to drag their weary bodies into the mountains of the Caucasus. Sometimes they would have to plough their way, burdened in this fashion, almost waist high through snow. They had to spend practically all their time in the open, sleeping on the bare ground — whenever the ceaseless prodding of their taskmasters gave them an occasional opportunity to sleep. They were given only scraps of food; if they fell sick they were left where they had dropped, their Turkish oppressors perhaps stopping long enough to rob them of all their possessions — even of their clothes. If any stragglers succeeded in reaching their destinations, they were not infrequently massacred. In many instances Armenian soldiers were disposed of in even more summary fashion, for it now became almost the general practice to shoot them in cold blood. In almost all cases the procedure was the same. Here and there squads of 50 or 100 men would be taken, bound together in groups of four, and then marched out to a secluded spot a short distance from the village. Suddenly the sound of rifle shots would fill the air, and the Turkish soldiers who had acted as the escort would sullenly return to camp. Those sent to bury the bodies would find them almost invariably stark naked, for, as usual, the Turks had stolen all their clothes. In cases that came to my attention, the murderers had added a refinement to their victims' sufferings by compelling them to dig their graves before being shot.

 
Morgenthau describes one such episode in July 1915, in which some 2,000 Armenian «amйlйs» («such is the Turkish word for soldiers who have been reduced to workmen») were dispatched from the city of Harpoot, ostensibly for a road-construction project:The Armenians in that town understood what this meant and pleaded with the Governor for mercy. But this official insisted that the men were not to be harmed, and he even called upon the German missionary, Mr. Ehemann, to quiet the panic, giving that gentleman his word of honour that the ex-soldiers would be protected. Mr. Ehemann believed the Governor and assuaged the popular fear. Yet practically every man of these 2,000 was massacred, and his body thrown into a cave. A few escaped, and it was from these that news of the massacre reached the world. A few days afterward another 2,000 soldiers were sent to Diarbekir. The only purpose of sending these men out in the open country was that they might be massacred. In order that they might have no strength to resist or to escape by flight, these poor creatures were systematically starved. Government agents went ahead on the road, notifying the Kurds that the caravan was approaching and ordering them to do their congenial duty. Not only did the Kurdish tribesmen pour down from the mountains upon this starved and weakened regiment, but the Kurdish women came with butcher's knives in order that they might gain that merit in Allah's eyes that comes from killing a Christian. These massacres were not isolated happenings; I could detail many more episodes just as horrible as the one related above ...

 
With this «conscription-as-gendercide» thus accomplished, the Turkish authorities turned their attention to the remaining male population. The authorities were now free to turn to the destruction of the remainder of the Armenian population. Armenians were told they were to be deported to «safe havens» in third countries. The deportation process, was seen as simply another tool of genocide, as Morgenthau notes: «The real purpose of the deportation was robbery and destruction; it really represented a new method of massacre. When the Turkish authorities gave the orders for these deportations, they were merely giving the death warrant to a whole race; they understood this well, and, in their conversations with me, they made no particular attempt to conceal the fact.»

 
«The passage of rivers, and especially of the Euphrates, was always an occasion of wholesale murder,» writes Toynbee. Morgenthau notes that «In a loop of the river near Erzinghan… the thousands of dead bodies created such a barrage that the Euphrates changed its course for about a hundred yards.»

 
«Whatever crimes the most perverted instincts of the human mind can devise, and whatever refinements of persecution and injustice the most debased imagination can conceive, became the daily misfortunes of this devoted people,» Morgenthau summarized. «I am confident that the whole history of the human race contains no such horrible episode as this. The great massacres of the past seem almost insignificant when compared with the sufferings of the Armenian race in 1915.»
Комментариев: 3

no comment

պարզապես տեսե'ք և համեմատե'ք
 
























































































Комментариев: 8

Պողոս առաքյալի աոաջին թուղթը կորնթացիներին


Եթե խոսեմ մարդկանց և հրեշտակների լեզուներով, բայց սեր չունենամ՝ կլինեմ ինչպես մի պղինձ, որ հնչում է, կամ՝ ինչպես ծնծղաներ, որ ղողանջում են։
Եվ եթե մարգարեություն անելու շնորհ ունենամ և գիտենամ բոլոր խորհուրդներն ու ամբողջ գիտությունը, և եթե ունենամ ամբողջ հավատը՝ մինչև իսկ լեռները տեղափոխելու, բայց սեր չունենամ՝ ոչինչ եմ։
Եվ եթե իմ ամբողջ ունեցվածքը տամ աղքատներին և իմ այս մարմինը մատնեմ այրման, բայց սեր չունենամ՝ ոչինչ չեմ շահի։
Սերը համբերող է, քաղցրանում է. սերը չի նախանձում, չի ամբարտավանում, չի գոռոզանում, չի հանդգնում, իրենը չի փնտրում, չի գրգռում, չարը չի խորհում, անիրավության վրա չի ուրախանում, այլ ուրախանում է Ճշմարտության վրա. ամեն բանի դիմանում է, ամեն բանի հավատում է, ամեն բանի համար հույս է տածում, ամեն բանի համբերում։
♥ ՍԵՐԸ ԵՐԲԵՔ ՉԻ ՍՊԱՌՎՈԻՄ ♥…
Մնում են հավատը, հույսը, սերը, սրանք՝ երեքը, և սրանցից մեծը՝ սերն է: (գլուխ 13, 1-8,13)
 
Комментариев: 4

երաժշտության գույները կամ ծիածանի մեղեդին

 Ծիածանի բոլոր գույները գիտեմ`հերթականությամբ: Չե՞ս հավատում. «դո, ռե, մի, ֆա, սոլ, լյա, սի»:
 Երեկ անձրև էր գալիս, և ես երկնքից լսեցի այն տիեզերական երաշժտությունը, որի մասին 
(գուցե) խոսում էր Պյութագորասը:
 Բոլոր գույները գիտեմ, որովհետև տեսնում եմ… բայց կույր Բեթհովենը կարողացավ նկարել իր լուսնային կտավը (այնքա՜ն կարևոր է հավատալ, որ կարող ես)... Չէ'… միայն 7 գույն գիտեմ` դո, ռե, մի, ֆա, սոլ, լյա, սի:
 Ուզեցի կանաչի ու երկնագույնի արանքում մի գույն գտնել, բայց չգտա 
(որովհետև բոլոր գույնորը չգիեմ)...
 Ամենասիրածս գույնը լյաբեմոլն է... 
Комментариев: 1
ratu
ratu
Было на сайте никогда
Читателей: 28 Опыт: 0 Карма: 1
Я в клубах
Любители книг Пользователь клуба
все 29 Мои друзья